Geboren in stilte

In het boek ‘Geboren in stilte’, dat in oktober tijdens de Baby Loss Awareness Week verschijnt, doorbreken 17 ouders het zwijgen over hun stilgeboren kind, een verlies dat voor de buitenwereld vaak onzichtbaar blijft. Ook deze kinderen maken blijvend deel uit van een gezin en verdienen bestaansrecht.

Ellen is bijna 34 weken zwanger van een tweeling als ze voor controle naar het ziekenhuis gaat. In de wachtkamer voelt ze haar buik nog alle kanten op bewegen. ‘Ze zijn een feestje aan het bouwen samen,’ zegt ze tegen haar man. Even later zoekt de gynaecoloog tevergeefs naar de hartslag van Suze. Ellen gaat na de bevalling met haar gezin naar huis. Hannah in een maxicosi, Suze in een uitvaartmandje.

Het verlies van een stilgeboren kind is extra pijnlijk omdat het voor de buitenwereld vaak onzichtbaar blijft. Er komen geen eerste stapjes, verjaardagen of schoolfoto’s en weinig anderen hebben herinneringen aan het kind. Juist daarom is erkenning zo belangrijk: deze kinderen zijn verwacht, gevoeld, geboren en geliefd. Hun naam noemen en hun verhaal vertellen geeft ze bestaansrecht en helpt ouders in hun rouw.

Geboren in Stilte wil ruimte maken voor die verhalen. Niet alleen voor het verdriet, maar vooral voor het ouderschap dat blijft. Een stilgeboren kind blijft een zoon of dochter, een broer of zus en onderdeel van een gezin. Toch voelen ouders vaak schroom om hun kind mee te tellen als iemand vraagt hoeveel kinderen ze hebben. Wie drie kinderen heeft, mag zonder schaamte zeggen: ‘Ik heb drie kinderen.’ Want ook een kind dat niet mocht opgroeien, blijft voor altijd hun kind – en voor altijd geliefd.

Geboren in Stilte is mogelijk gemaakt door Stichting Nooit Voorbij.