Ontslagen (Column Patty Duijn)
Begin dit jaar ben ik ontslagen. Ja, echt waar. Het is zo’n woord dat misschien zwaar linkt. Alsof er iets misging. Alsof iemand tekortschiet. Maar soms is ontslagen worden juist het bewijs dat alles precies zo is gegaan als bedoeld.
Ontslagen ben ik dus. Niet omdat ik mijn werk niet goed doe. Niet omdat ik overbodig ben geworden door falen. Maar omdat ik in het nazorgtraject niet meer nodig ben. En laat dat nu precies vanaf het begin de opzet zijn van alle initiatieven van Levenslust APK.
Nazorg vind ik een essentieel onderdeel van onze dienstverlening. Want echte begeleiding bij verlies begint pas wanneer de werkelijkheid zich aandient in het dagelijks leven. In de kleine, soms onopvallende momenten die juist zo voelbaar zijn voor iemand die rouwt. Daarom vind ik het belangrijk dat mensen in die kwetsbare fase een plek hebben waar ze terechtkunnen.
Vanuit mijn uitvaartbedrijf werken we met initiatieven onder de naam Levenslust APK. Ze zijn niet bedoeld om mensen vast te houden, maar om hen te helpen weer verder te gaan. We bieden een bedding, geen eindpunt. Zo zijn er de speciale avonden, waar mensen hun verhaal delen, herkenning vinden en erkenning voelen. En de wandelgroep, waar niet praten maar bewegen centraal staat, en waar via het lopen opnieuw contact ontstaat met het leven, met jezelf en met de ander. Het zijn initiatieven die houvast bieden en handvatten aanreiken in het landschap van rouw.
Begin januari ontvang ik een appje van iemand uit de wandelgroep. Hij schrijft dat hij het spannend vindt om te zeggen, omdat de groep mij niet wil passeren. De boodschap: de wandelgroep wil zich graag in besloten vorm voortzetten. De reden volgt direct: ze zijn inmiddels geen lotgenotengroep meer, maar een vriendengroep. Er is echte verbinding ontstaan en zelfs drie liefdesrelaties zijn opgebloeid. Het ‘jasje’ van Levenslust voelt niet meer passend.
Ik lees zijn bericht met een grote glimlach. Precies dit is de bedoeling: uitvliegen. Dus ik app terug: “Wat mooi, vlieg maar lekker uit. Dit is het grootste compliment aan jullie zelf na al jullie rouwarbeid.”
Het is prachtig om te ervaren dat mensen zich een tijd gedragen, gezien en gesteund voelen, en daarna krachtig genoeg zijn om hun eigen weg te vervolgen. Ze ervaren weer voldoende grond onder hun voeten om in hun leven op te lopen. Een ander leven dan voorheen, maar wel één waarin ruimte is voor levenslust.
Dit is ontslag zonder pijn. Een ontslag waarin vertrouwen in de toekomst de boventoon voert.
Zeg nou zelf: zo wil iedereen toch ontslagen worden?
Deze column werd gepubliceerd in Vakblad Uitvaart (2/2026).
Patty Duijn is rouwdeskundige, uitvaart-begeleider en ‘rouwdoula’ en geeft leiding aan Team Patty Duijn.