Lekker bloot, natuurlijk! (Patty Duijn)

Hij wilde niets met zijn afscheid. ‘Allemaal zonde en gedoe’, sprak hij uit. Geldverspilling. Laat maar zitten.’

We hadden naar die woorden kunnen luisteren. We hadden kunnen concluderen dat iemand geen wensen had en het daarbij laten. Maar wij ‘hoorden’ wat anders. Dus we vroegen door en gingen voorbij aan die eerste, vaak oppervlakkige, laag. Op zoek naar wat er echt speelt onder die oppervlakte. Wat maakt dat iemand dat zegt? Zo kwam er meer context rond zijn uitspraken. We kregen helderheid over de oorsprong van zijn overtuiging. Het waren eerdere ervaringen in zijn leven met afscheidsmomenten en uitvaarten. De ontmoeting met ‘hoe het ‘altijd’ gaat. En die vorm paste hem niet. Poppenkast vond hij het. Daar was niets echts en natuurlijks aan. En zo ontstond in de jaren zijn uitspraak: ‘Ik wil niets’.

Telkens de veiligheid voor hem in het gesprek toetsend, vroegen we verder. Zo gingen we nog een laag dieper. Langzaamaan opende hij en gaf ons een inkijk in zijn leven en wat voor hem werkelijk van betekenis was. Een natuurliefhebber. Een wandelaar. Geen kinderen. Altijd samen met zijn lief. Het liefst samen buiten zijn, waar de seizoenen het ritme bepalen. Een kleine, belangrijke sociale kring en altijd leven met oog voor de natuur.

Vanuit dit prachtige verbonden gesprek ontstond een laatste afscheidsdag vol betekenis.

Zijn lichaam mocht rusten in een composteerbaar omhulsel, zacht en organisch van vorm. Volledig bedekt met mos en vlierbessen. Groen en donkerpaars. Alsof de natuur hem alvast voorzichtig naar zich toe trok. Voordat we het omhulsel sloten, ontdeden we zijn lichaam van de kleding die hij zijn leven lang had gedragen. Zo was hij immers ook ooit ter wereld gekomen.

Zijn intimi verzamelden zich op de dag van het afscheid bij zijn woonhuis. Uiteraard op wandelschoenen. Hier was de start van de gezamenlijke laatste wandeling door de natuur. Geen rouwauto. Geen colonne auto’s. Alleen de mensen die hem liefhadden, een pad dat hen door het bos leidde en de stilte. Onderweg waren het de vogels die zich lieten horen. Hun gezang vulde de ruimte tussen de bomen en tussen de mensen die afscheid namen. Bij het bosgraf aangekomen gaven zij hem terug aan de plek waar hij zich zijn leven lang het meest thuis had gevoeld. De natuur.

Mooier wordt het niet. Een mens, zijn geliefden, de stilte en het groen. En lekker bloot? Ja natuurlijk, dat ook!

Patty Duijn is rouwdeskundige, uitvaartbegeleider en ‘rouwdoula’ en geeft leiding aan Team Patty Duijn.