Dirk Hidde Nijland (1881-1955), Boerenbegrafenis, ca. 1920 (Beeld Museum Tot Zover)
Kleurrijk – dat woord valt nogal eens als we het hebben over uitvaarten. Die moeten namelijk niet zo somber zijn. Maar waarom ook alweer moet de dodenceremonie een feest zijn? De dood onttrekt immers de kleur aan ons leven. Zwart en wit blijven over, zoals hier.
De kist met het koude lijk ligt op een kar. De zwartgeklede mannen zijn verbonden met elkaar en met de zwarte knotwilgen; kou en verdriet tot diep in de botten. Knotwilgen symboliseren melancholie, maar ook veerkracht. Je kan ze knotten, maar ze groeien snel weer terug. Zo biedt dit droefgeestige wintertafereel toch een beetje hoop.
Deze column van Guus Sluiter – directeur van uitvaartmuseum Tot Zover – is eerder gepubliceerd in Vakblad Uitvaart 1/2026. In elk nummer bespreekt hij een kunstwerk.
